به عنوان نمونه حدود ۲۰ سال زمینی پیش یعنی زمانی که نه اینترنتی در زمین بود و نه ماهواره‌ای در فضا و ارتباط ایرانیها با خارج از کشور فقط و فقط از طریق رادیوهای موج کوتاه اون هم با چاشنی پارازیت و نویز میسر بود یک زمینی به اسم محمود (گویا فامیلیش هم «دست‌نوشته‌ها» باشه) ۳۳ هفته رأس یک روز و ساعت به‌خصوصی با کاست خالی آماده پای رادیو می‌نشست که داستان بزرگترین انقلاب زمینی معاصر رو ضبط کنه و اونطور که خودش میگه برای صاف ضبط کردن این صدا سیمی از آنتن تلویزیون که به اندازه یک آشپزخونه بهش قابلمه وصل شده بود رو با خازن و … به رادیوش متصل کرده بود و البته با این همه تلاش ۳ قسمت  از ۳۶ قسمت اون برنامه‌های ۲۰ دقیقه‌ای رو از دست داده بود. ولی داستان انقلاب چیست:

داستان انقلاب عنوان برنامه‌ای رادیویی بود از بخش فارسی «رادیو بی بی سی» که به مناسبت دهمین سالگرد انقلاب ایران ساخته و پخش شد. این برنامه که با استفاده از صداهای آرشیوی و مصاحبه‌های اختصاصی «رادیو بی بی سی» و همینطور منابع دانشگاه هاروارد در پروژه تاریخ شفاهی ایران ساخته شد را شاید بتوان اولین مجموعه تاریخ شفاهی ایران نامید. به این معنی که همه وقایع توسط خود افرادی که به نوعی در آن دخیل بوده‌اند نقل می‌شود.

این مجموعه در ۳۶ قسمت تقریبا ۲۰ دقیقه‌ای مقطعی از تاریخ معاصر ایران بین آغاز نهضت مشروطیت تا ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ را در برمی‌گیرد. تهیه کننده این برنامه بهروز آفاق [رئیس فعلی تلویزیون فارسی بی بی سی ] و مجری آن باقر معین رئیس سابق بخش فارسی رادیو بی‌بی‌سی بود.

جالب توجه است که مطالب این مجموعه برنامه در سال ۱۳۷۳ به صورت کتابی با عنوان تحریر تاریخ شفاهی انقلاب اسلامی ایران توسط «عمادالدین باقی» در قم به چاپ رسید. باقی در مقدمه‌اش بر این کتاب می‌نویسد: هیچ گاه این کتاب نمی‌تواند جای صدا و نوار صدا را بگیرد. نوارها از بعضی جهات از جذابیت بیشتری نسبت به کتاب برخوردارند. زیرا در طنین صداها و لحن گفتارها معانی گوناگونی از شخصیت افراد، ضعف، غضب، قاطعیت، صلابت، تمنا و التماس، آرامش و اضطراب و برخی دیگر از صفات افراد نهفته است که اینها را دیگر نمی توان به همراه کلمات مکتوب کرد و فقط باید شنید. به ویژه آنکه صدا و گفتار و تسلط بر بیان یکی از راه‌های باریک روانکاوی شخصیتهاست و بعد برخی از نقاط قوت و ضعف این مجموعه را اینگونه بر می‌شمارد.

برخی نکات مثبت: نگاه از درون، نگاه از بیرون، عدم یکسونگری، تنوع گرایشات و میدان قضاوت و رعایت عفت کلام در گفتارها و برخی از نقاط ضعف: نادیده گرفتن برخی از مباحث مهم مثل لغو قرارداد ۱۹۱۹، گذشت سریع از کودتای ۲۸ مرداد و عدم اشاره به نقش انگلیس و آمریکا در آن و برجسته کردن نقش آمریکا و دخالتش در ایران و کمرنگ جلوه دادن نقش انگلیس

حدود ده سال پیش این محمود زمینی تصمیم گرفت که این ۱۷ –۱۸ کاستی رو که ضبط کرده به صورت یک CD منتشر کنه ولی هیچ مغازه‌دار زمینی-ایرانی حاضر به همکاری در این زمینه نشد و اون حتی برای چاپ رنگی طرح روی جلد مجبور شد به چندین جای مختلف سر بزنه تا بالاخره یک جا حاضر بشه این کار رو انجام بده بدون اینکه از مجوز این طرح که عکس شاه و آیت‌الله رو کنار هم  داشت سؤالی بپرسه. برای همین اون CDها رو بین دوستانش پخش کرد و ماجرا رو فراموش کرد تا سال گذشته که یک ایرانی در کشور هندوستان چیزی در مورد این CD می‌شنوه و اصرار می‌کنه که بعد از این همه سال یک نسخه براش تهیه کنند. اینجا جرقه‌ای در ذهن محمود می‌زنه و اون در یک کار انقلابی هر هفته یک قسمت از اون برنامه‌های ۲۰ دقیقه‌ای رو به رایگان روی وبلاگش منتشر می‌کنه.

تا به‌حال محمود تونسته ۳۵  قسمت از اون برنامه‌ای که گفته بود ۳۶ قسمته ولی فقط ۳۳ قسمتش رو در اختیار داره پخش کنه و آخرین قسمت رو هم پس فردا در آستانه سی‌امین سالگرد پیروزی انقلاب مردم پخش خواهد کرد. همه اطلاعات بالا رو از فایل صوتی که محمود به عنوان مقدمه کار منتشر کرده بود کشف کردم ولی اینکه آیا زمینی‌ها هر هفته از این فرصت استفاده کرده باشند سؤالیه که به بحث اول مطلب مربوطه.

در این گلچینی که از مقدمه جدا کردم می‌توانید صدای مظفرالدین شاه را بشنوید و همینطور اتابک اعظم که افتخارش غلام خانه‌زاد بودن مظفرالدین شاه است. صداهای آرشیوی از رادیو تهران مثل اعلام تاریخ هجری به شاهنشاهی رو خواهید شنید زمانی که شاه بالاخره صدای انقلاب را شنید و عاجزانه دست به دامان علمای اعلام شد و انشاءالله تعالی گویان صدای غلط کردمش واضح به گوش رسید و همین طور ارتشبد اظهاری که پوزش خواهانه از آیات عظام تقاضای ارشاد می‌کند و دکتر شاپور بختیار از تصمیمش برای دیدار با آیت الله خمینی در پاریس می‌گوید اما ابوالحسن بنی‌صدر می‌گوید که این او بوده است که آیت الله خمینی را از دیدار با بختیار منصرف کرده است و او پیشنهاد دیگری داشته است و می‌شنوید که ارتشبد قره‌باغی مقصر اصلی را بختیار می‌داند. اخبار رادیو تهران از درگیریها در پادگان نیروی هوائی خبر می‌دهد و اعلام همبستگی گارد جاویدان با مردم و بالاخره پیروزی انقلاب و سخنرانی آیت‌الله خمینی در بهشت زهرا که اعلام کرد که می‌خواهد دولت تعیین کند. (این گلچین دو مگابایتی را بشنوید و بخاطر کیفیت صدای مظفرالدین شاه از خیر بقیه‌اش نگذرید):

۱۴۰۰ سال پیش اتفاق مشابهی افتاد. رمضان و قرآنش را یادتون هست؟ انسانها کتابی دارند که خیلی‌هاشون معتقدند از آسمانها اومده. ولی خیلی از همون خیلی‌ها (در مورد ایرانیها تقریبا همشون) تا به حال یکبار هم اون رو به زبان مادریشون نخوندند. شاید برای اینه که با چشمان خودشون شاهد این نزول آسمانی نبودند که باور بهش در زندگی عملیشون بازتابی نداره ولی در کلام خیلی سرسختانه از ایمان بهش حرف می‌زنند. البته سلامت روانیشون نسبت به کسانی که اون رو بارها به زبانی که متوجه نمی‌شن و فقط بخاطر چیزی که پاداش می‌دونند می‌خوننش خیلی بهتره.

سی سال پیش در چنین روزهایی مؤثرترین فرد تاریخ معاصر ایران بعد از ۱۵ سال دوری از وطن به کشورش بازگشت و با استقبال میلیونی و بی‌نظیر مردم ایران مواجه شد. مستقیم از فرودگاه به بهشت زهرا رفت و تاریخی‌ترین سخنرانی خودش را انجام داد. (اینجایی که بهش می‌گن بهشت رو روی نقشه ببینید+). سی سال پیش نصف جمعیت فعلی ایران به‌دنیا نیامده بودند و درصد زیادی از جمعیت، سن بخاطر سپردن وقایع یا مؤثر بودن در آنها را نداشتند ولی همین رفتار عجیب در مورد قرآن باز اینجا حاکمه. تازه به جای ۱۴۰۰ سال فقط ۳۰ سال گذشته! این «جمعیت نبوده و ندیده» یک بار چند دقیقه وقت نمی‌گذارند متن کامل آن سخنرانی را بخوانند یا بشنوند. البته بعضی‌هایشان هم زیادی توجه دارند و مقایسه جالبی بین سخنان ایشان قبل از به قدرت رسیدن و پس از آن انجام داده‌اند.

ولی می‌دانم شما ای اهالی سیاره دوست دارید آن سخنرانی را کامل بشنوید (1.6mb دانلود کنید) ولی اگر وقت ندارید پیشنهاد می‌کنم فقط این چند سطر جالب را که رویش  ماژیک فسفری کشیده‌ام بخوانید:

دقت کنید که این سخنان پیش از پیروزی انقلاب و به پشتوانه حضور مردم زده شده. اگر ۲۲ بهمن ۵۷ مردمی‌ترین روز تاریخ ایران باشد ۱۲ بهمن آن سال، روز آیت الله خمینی محسوب می‌شود ولی اکثر زمینی‌ها فقط از این چند ثانیه به واسطه کتابهای درسیشان خبر دارند:

چیزی که عجیبه اینه که چرا قانونگذاران زمینی‌ راه دانشگاه رو از مسیر کمک به درختکاری یا بازماندگان سیل و زلزله قرار دادند. وقتی دانش‌آموزان برای کسب اجازه تحصیلات عالیه مجبور به این کارها باشند که دیگر با داوطلبانه بودن تعریف بسیج و مخلص بودن این لشگر سازگار نیست. با توجه به ظرفیت محدود دانشگاه‌ها ورود عده‌ای در آن به دلیلی جز شایستگی علمی (ایثار، فداکاری، نوع دوستی یا هرچیز خوب دیگری به غیر از علم) به معنای محروم شدن عده‌ای است با همان تعداد که با همه بدیهایشان استعداد ( و با معیارهای فضایی لیاقت) بیشتری برای کسب مدارج عالی و تحقیق و کشف و اختراع و پیشرفت علم رو دارند.

احتمالا قانونگذاران زمینی کسانی هستند (مثل برنامه آموزشی‌سازان تلویزیونی) که برای همه شرکت‌کنندگان در کنکور آرزوی موفقیت می‌کنند طوری که انگار معنای لغت «کنکور» را نمی‌دانند. خود بسیجی‌ها ولی معتقدند که نیازی به این قانون توهین‌آمیز ندارند و اون رو خسارت به وجه بسیج می‌دونند. اینکه قانونگذاران چطور انتخاب می‌شن رو هنوز نمی‌دونم ولی بنظر اگر فقط یک نفر روی زمین درست همونجایی هست که باید باشه فردی است به نام عادل فردوسی پور :

ایثار، فداکاری، نوع دوستی یا هرچیز خوب دیگری شایسته تقدیر است و عزت و احترام ولی انگار بعضی از زمینی‌ها نمی‌دونند هر چیزی راهی دارد و هر کسی جایی.

در این باره یک موسیقی زمینی از گروه کیوسک بشنوید:

۲۶ دی ماه سال  ۱۳۵۷ هجری شمسی زمینی روزنامه‌های ایران درشت‌ترین تیتر تاریخشون رو زدند:

شاه رفت

می‌دونم که الآن تو سیاره همه دارین می‌گین شاه  کیه؟ شاه اینه یا این یک شاهه:

این کیه؟ من هم نمی‌دونم! ولی همه چیز از رونده شدنش حکایت داره، یک روزنامه‌نگار زمینی در مورد اون روز می‌گه:

ازصبح آن روز بحث در «میزسردبیری» ادامه داشت. تاروز قبل از آن با توافق سردبیری اطلاعات،هنوز از شاه به فعل جمع نام برده می شد: «گفتند … رفتند ….» و همین دستاورد بزرگی بود که «اوامرمطاع ملوکانه» به فعل جمع تنزل پیداکرده بود. اما امروز اگر شاه می رفت، هنوز باید از فعل جمع استفاده می کردیم؟ رحمان لحظه ای اندیشید و جواب داد: «نه . در این رفتن بازگشتی نیست. شاه مرد.»

یک زمینی دیگه در این باره می‌گه:

…بالاخره روزی پدر و مادرهای ما از آن همه شادی و کاباره خسته شدند و احساس کردند تشنه آزادیند. آنها دیگر گوگوش و ستار و شهرام شب پره نمی‌خواستند آنها آزادی می‌خواستند و دیگر از دست شاه بدجنس خسته شده بودند و با خود گفتند ما که انقده با حالیم و همه دنیا به ما احترام میذارن چرا شاه داشته باشیم بعد همه با صدای بلند فریاد زدند مرگ بر شاه و گفتند شاه برو. شاه اول دلش نمی خواست برود اما وقتی دید مردم دلشون آزادی می خواهد رفت. شاه که رفت کم کم همه آزاد شدند و آزادی از در و دیوار بالا می رفت.

می‌گن «آن مرد گریست» در واقع اشکش رو درآورده بودند:

می‌گن وقتی داشت می‌رفت یک جعبه خاک زمین هم با خودش برد! (چرا به فکر ما نرسید یک جعبه خاک از سیاره بیاریم؟). انسانها واقعا موجودات عجیبین. با ناراحتی از خوشحالیشون موقع رفتنش یاد می‌کنند:

…حالا تیتر [اندازه]  ۸۴ سیاه «شاه رفت» توی کشویش بود. سیگارش را می جوید و راه می رفت. گاه می‌آمد ودست روی شانه من می‌گذاشت. چشمان سبز رحمان درخشش عجیبی داشت. هیچ کدام ازنویسندگان و خبرنگاران بزرگ ترین روزنامه ایران که آن روزها در تیراژ ۷۰۰ هزارتایی منتشرمی شد، نمی‌دانستیم اعلام خبر «شاه رفت» که انتظارش ر امی‌کشیدیم، به معنای پایان عمر حرفه‌ای همه ما، زندان و شکنجه است. از آن جمع ۱۱۰ نفره اکنون فقط یک نفر درکیهان مانده و بقیه سرنوشت‌های شگفت یافته‌اند که موضوع کتابی است.

سر انجام شاهرخ بی تاب ازآن سوی خط گفت:
ـ هوشنگ، هوشنگ، شاه رفت.
باور نمی کردم.
ـ خودت دیدی؟
ـ خودم دیدم. شاه رفت .
گوشی راگذاشتم وباصدای بلند گفتم:
ـ شاه رفت .
تحریریه کیهان درسروری بی پایان فرورفت که باصفحه اول روزنامه به خیابان ها رسید وجشن بزرگ «شاه رفت» را بپا کرد.

وقتی درداد گاه ۶ دقیقه ای حجت السلام نیری ایستاده بودم و کیفرخواست خود را می‌شنیدم که مرا مستحق اعدام دانسته بود، هنگام قرائت ماده سوم کیفرخواست: «همکاری با روزنامه کیهان زمان طاغوت …» همه این لحظات ازمقابل چشمانم گذشت، به دستان فربه «قاضی القضات» نگاه کردم وازخود پرسیدم: شاه رفت؟

شاه باید موجود پیچیده‌ای باشه، تا حالا ادبیاتی مثل «اوامرمطاع ملوکانه» و بکار بردن «فعل جمع» رو در موردش فهمیدم و اینکه بدون نظرخواهی از مردم رئیسه، فکرش رو بکنید! حتی سایناکل پیر هم نمی‌تونست تصور کنه همچین چیزی از زمین بشنوه! رئیس مردم تا وقتی که بمیره یا اینکه بیرونش کنند و تیتر گنده بزنند…  کاش اون موقع بودم و می‌دیدمش.

منتظر بودم که گزارش بعدیم رو  پنج روز دیگه بدم وقتی که سال نوی میلادی شروع میشه. ولی برخلاف انتظارم مردم امروز رو جشن گرفتند که بهش می‌گن روز کریسمس. چون طبق یکی از گاه‌شمارها امروز سالروز میلاد عیسی مسیح در بیت لحم بود.

در باور مسیحیان عیسی تجسم خدا در هیبت انسان بود چون بر خلاف همه زمینی‌ها عیسی بدون پدر از مریم به دنیا آمد. مسیحیان عیسی را پسر خدا می‌خوانند ولی مسلمانان معتقدند که وی پیامبرش بوده. مثل اینکه خدای این دو مذهب بزرگ زمین یکیست و گرچه معتقدند که دامنه نفوذ این خدا حتی کهکشان ما را هم شامل می‌شود ولی هنوز همه زمین را هم در اختیار ندارد و خدایان دیگری هم روزی زمین پرستیده می‌شوند.

نکته جالب در مورد مسیحیت این است  که مهمترین روز مذهبیشان عید پاک یا ایستر (Easter) هست. یعنی روزی که مسیح به صلیب کشیده شد نه امروزی که بدنیا آمد! چون معتقدند که بعد از تصلیب رستاخیز اتفاق افتاد و مسیح دوباره زنده شد.

درخت کریسمس

یکی از رسوم جشن کریسمس، تزئین درخت سوزنی برگی مثل کاج هست. مثل اینکه اولین بار آلمانها بودند که این رسم رو بنیان گذاشتن ولی وقتی پرنس آلبرت همسر ملکه ویکتوریای انگلستان در سال ۱۸۴۱ میلادی-زمینی یک درخت رو به کاخ ویندسور برد این رسم رواج پیدا کرد.

بابانوئل

در شب کریسمس بچه‌ها جورابهاشون رو با میخ بالای تختشون آویزون می‌کنند تا وقتی که بابانوئل از کارخونه اسباب‌بازیش در قطب شمال از راه می‌رسه و از شومینه میاد توی خونه، بدونه هدیه هر کسی رو کجا بذاره.

بابانوئل مردی است خیالی با لباس و کلاه قرمز و ریش انبوه سفید که سورتمه‌اش را گوزنها می‌کشند. این اسم از روی نام یک کشیش به اسم سن نیکولاس برداشته شده که در قرن چهارم میلادی در ترکیه فعلی بخاطر کمک به فقزا مشهور شده.

عکس بزرگ زیر (کلیک کنید) خانه یکی زمینی است که برای کریسمس تزئین شده:

سؤالی که این بار دارم دنبال جوابش می‌گردم اینه که اگر امروز سالروز میلاد مسیح بود چرا سالی که زمینی‌ها میلادی خطابش می‌کنند پنج روز دیگه عوض میشه؟

من فهمیده بودم دین مردم اینجایی که من فرود اومدم یعنی ایران اسلامه و اونها مسلمون هستن ولی تازگیها متوجه شدم که آداب مذهبیشون با همه مسلمونهای دنیا کاملا متفاوته. اسم این گروه شیعه است که درصد کوچکی از کل مسلمونهای جهان رو تشکیل می‌دن.

اذان شیعیان با اذان بقیه مسلمانهای دنیا متفاوته.

نمازخوندن شیعیان با نماز خوندن بقیه مسلمانها متفاوته.

قرآن خوندن شیعیان هم با بقیه مسلمانها تفاوتی داره.

شیعیان علاوه بر مساجد پایگاه‌های دیگه‌ای به اسم حسینیه دارند و علاوه بر زکات پول دیگه‌ای به اسم خمس به علمای دینشون می‌پردازند.

اصول دین

هر دینی یک اصولی داره که اگر کسی اون اصلها رو قبول داشته باشه پیرو اون دین محسوب میشه. حتی اگر به دستورات دینیش هم عمل نکنه باز هم فقط میشه دینداری که ایمانش ضعیفه ولی کافر نیست.

اصول دین اسلام همه جای دنیا سه تاست: توحید، نبوت و معاد ولی شیعیان دو گزینه بهش اضافه کردند: عدل و امامت. که سمبل هر دو «علی» است. اینجا این سؤال پیش میاد که  این درصد کوچک بقیه مسلمانان رو کافر می‌دونند؟ چون اون دو شرط رو جزء اصول دین اسلام می‌دونند نه اصول شیعه بودن.

همه مسلمانان از جمله شیعیان در  پیامبری «محمد»، برتری اون بر همه آدمهای تاریخ زمین و آسمانی بودن قرآنش اتفاق نظر دارند ولی بعضی رفتارها حکایت از این اعتقاد داره که «علی» که در خوشبینانه‌ترین حالت می‌تونسته امام و جانشین محمد باشه برتر از اونه. پیری که سینه به سینه قصه‌های دینش رو شنیده بود می‌گفت وقتی محمد به معراج رفت علی اونجا بود که البته من نفهمیدم یعنی چی ولی در ادامه علنا می‌گفت که علی مقامی بالاتر از پیامبرش داشته. حتی بعضیها مقامش رو تا خدایی بالا می‌برند.

به گمانم این طور اعتقادات از تبلیغات شدید سران فرقه‌های مختلف این مذهب ناشی میشه که می‌خوان برتری فرقه خودشون رو ثابت کنند و قبلترها که سواد وجود نداشته عوام در مورد این باورها کمی زیاده روی کردند و امروزه هم سوادی که قراره بچه انسانها یاد بگیرند از فیلتر خاصی عبور می کنه و منابع محدود به اعتقادات خاصی هستند و اینطور نیست که هرچیزی که گفته میشه در دسترس باشه تا خودشون راهشون رو پیدا یا انتخاب بکنند.

مثلا «علی» هم مثل «محمد» یک روز به دنیا اومد یک روز برگزیده شد و یک روز از دنیا رفت. ولی خوشحالی در روزی که علی در ایران به دنیا اومده و ناراحتی در روزی که از دنیا رفته کاملا با زمان مشابهش در مورد پیامبر فرق می‌کنه. حتی روزی که معتقدند به جانشینی پیامبر انتخاب شده رو «عید» می‌دونند. در صورتی که بقیه مسلمانها فقط دو عید بسیار بزرگ دارند که ازش با عنوان «عیدین» یاد می‌کنند. عید فطر و عید قربان.

«عید قربان» چند روز زمینی پیش بود که در اون روز دوپاها، چهارپاها رو قتل عام کردند. عید غدیر خم هم امروز هست که مختص شیعیانه. پیامبر در این روز در «غدیر خم» به کاروان حجاج دستور توقف داد و یک خطابه بلند شامل این جمله معروف خواند: «هر آنکس که من مولای او هستم، پس علی مولای اوست.» صحت این واقعه مورد تأیید همه فرقه‌های اسلام هست ولی در تفسیر کلمه «ولی» بین شیعه و بقیه اختلاف وجود داره.

با پیشرفت علم و صنعت انسان به منابع انرژی بیشتر و بهتری نیاز داشت و زغال سنگ و نفت رو از دل زمین استخراج کرد. کشورهای نفت‌خیز جزء ثروتمندترین کشورها هستند. با اینکه از طبیعت خشنی برخوردارند ولی رفاه رو با پول نفت به کشورشون آوردند. ولی از اون کشورها پیشرفته‌تر کشورهایی هستند که برنامه‌ریزی و مدیریت دارند.

ایران کشوری است نفت‌خیز که مردمش رفاه آنچنانی ندارند و امورات فعلیشون رو هم از فروش نفت گران قیمت به کشورهای دیگه تأمین می‌گذرونند .

قبل‌ترها کشورهای پیشرفته که صاحب علم و تکنولوژی استخراج نفت و دیگر منابع انرژی بودند یا از قدرت نظامی بالاتری برخوردار بودند کشورهای انرژی‌خیز رو استثمار می‌کردند. بعدترها که این کشورها استقلال پیدا کردند دست کشورهای پیشرفته‌تر تا حدودی کوتاه شد ولی هنوز با علمشون در زمین فرمانروایی میکنند و بعضی از حاکمانی که توانائی مدیریت کشورشون رو ندارند از این وابستگی علمیشون به عنوان  استثمار مدرن یاد می‌کنند و از کشورهای پیشرفته بخاطر این علم و اون کارهایی که در گذشته کردند به عنوان دشمن یاد می‌کنند.

در این عصر با گران شدن انرژیهای فسیلی و البته متناهی بودنش کشورهای پیشرفته تلاش کردند و جایگزین بسیار مناستبری براش پیدا کردند. انرژی بسیار قدرتمندی که از شکافت اتم حاصل میشه.

ولی اشکال این نوع انرژی اینه که  میشه در قطعات کوچکی حمل و در مقیاس مهیبی آزادش کرد و این بسیار خطرناکه و اگر در جنگ استفاده بشه شهر و ساکنینش رو تا نسلی از بین می‌بره.

از این رو کشورهای پیشرفته و قدرتمند حاضر نیستند که اجازه بدن حکومتهای غیردموکراتیک که کشورهای دیگه رو به محو شدن تهدید می‌کنند بهش دست پیدا کنند شاید هم بهانه می‌کنند برای اینکه وقتی نفت تمام شد بقیه کشورها بهشون وابسته باشن.

هنوزنتونستم حقیقت رو پیدا کنم. در واقع همه مسلم بودن حق انسانها در استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای رو قبول دارند ولی مشکل اونجاست که بعضیها شایسته بودن بعضیهای دیگر رو قبول ندارند که البته چرای این قضیه است که مهمه.

نمودار زیر رو در  یک روزنامه آمریکائی دیدم و فارسی کردم. اگر روی آن کلیک کنید تاریخ و راه دستیابی کشورهای مختلف به این انرژی رو می‌بینید.

دایره‌ها کشورهای دارای انرژی هسته‌ای هستند.

شش ضلعیها کشورهایی هستند که دستیابشون به انرژی هسته‌ای متوقف شده.

و مربعها کشورهای در حال کار و دستیابی به این انرژی هستند.

به نظر میمومد این عکسها بین دو وسیله الکترونیکی قابل حمل و توسط تکنولوژی بسیار ابتدائی و نا امن در حال تبادل بودند.

عکسها مربوطه به چند شیء گرانبها هستند که توضیحاتشون نشون میده که در جایی به اسم موزه آستان قدس رضوی در حال نگهداری هستند: (روی نقشه ببینید+)

عکس ماهواره‌ای آستان قدس رضوی

اینجا محل دفن انسانیه که امروز بخاطر سالروز تولدش در ایران جشن گرفتند. آخه اون تنها شخص از دوازده نفر آدم خاصیه که در ایران دفن شده و به این خاطر مقامش خیلی متفاوت شده طوری که انگار از بقیه اون دوازده نفر بالاتره و مردم خودشون رو می‌بندن به ضریحش و چیزهائی ازش می‌خوان که از یازده نفر بقیه معمولا نمی‌خوان! یک مجموعه عظیم اقتصادی هم داره هر روز بر ابهت و عظمت و داستانهای حول اینجا اضافه می‌کنه و حسابی از آدمها پول درمیاره.

موزه مذکور بزرگترین موزه خاورمیانه است. (عکسهای زیر کاملا بزرگ و خوانا خواهند بود اگر رویشان کلیک شود):

سر بریده کوسه ماهی اره دار

شیطان ماهی (نر و ماده)

رادیو نفتی

ذات الحق

مروارید

ماکت آستان قدس رضوی

بعضی از این دانایان که از بقیه داناتر هستند هر چند وقت یکبار در اینجا (روی نقشه ببینید+) دور هم جمع می‌شن و برای بقیه تصمیم می‌گیرند.

این عده رو از نزدیک نمی‌شه دید و فقط تصاویرشون به دست مردم می‌رسه ولی آدمها از لحظه به دنیا اومدنشون حضورشون رو در زندگی حس می‌کنند. دانایان از هیچ چیزی غافل نیستند و فکر همه امور جزئی زندگی انسانها رو هم می‌کنند. برای کارهایی  که بعد از به دنیا اومدن یک انسان باید انجام بشه، نوع و رنگ لباسی که در طول زندگی باید بپوشه، کسانی که می‌تونه باهاشون رابطه برقرار کنه، روش ازدواج کردن و حتی برای طریقه وارد شدنش به تخلیه‌گاه کاشی‌پوش هم برنامه‌ریزی می‌کنند. فکر می‌کنم این تصمیمات برای انسانها ارزش و اهمیت زیادی داره و همه به این تصمیمات احترام می‌گذارند چون اونا رو اجرا می‌کنند.

دانایان یا سیاه هستند یا سفید، رنگ دیگه‌ای ندارند. تعداد دانایان سرسیاه به مراتب از دانایان سرسفید کمتره برای همین فکر می‌کنم که دانایان سرسیاه برتری خاصی نسبت به دانایان سرسفید داشته باشند. مثل اینکه این امتیاز از لحظه تولد همراهشونه و اکتسابی نیست.

گمان می‌کنم که دانایان هیچگاه لبخند نمی‌زنند.

اطلاعات تکمیلی:

با تحقیقاتی که کردم متوجه شدم بعضی از دانایان لبخند هم می‌زنند

لبخند یک دانا

و بعضی‌ها حتی قهقهه! حالا یا اشتباه شده که این لباس رو پوشیدند یا اینکه به اندازه قبلیها دانا نیستند

سید خندان

همونطور که قبلا گفته بودم یک آسمان پیمای دیگه هم در قرقیزستان تونسته بود توانائی سقوطش رو ثابت کنه، (روی نقشه ببینید+) گرچه ابعاد این فاجعه و بازتابش در دنیا به اندازه حادثه مادرید نبود ولی برای کشوری که من فعلا برای سکونت در زمین انتخاب کردم مسئله خیلی فرق می‌کرد.

مقصد این سقوط افزار که حدود ساعت ۱۲:۳۰ (به وقت محلی) سوم شهریور ماه جلالی-زمینی نزدیکیهای فرودگاه مبدأ سقوط کرده بود (مشابه حادثه مادرید)، ایران بود و از این رو ۵۲ نفر از ۶۸ کشته این حادثه ایرانی بودند که مرگ یکی از اونها که عکاسی به نام محسن رسول اف بود زمینیهای بیشتری رو نسبت به بقیه غمگین کرد.

مثل اینکه پرواز شماره ۶۸۹۵ به نام ایران آسمان ایرلاینز ثبت شده ولی مسؤلان ایرانی هرگونه ارتباط دیگه‌ای رو با این پرواز  و پرنده‌اش موسوم به بوئینگ ۷۳۷ تکذیب کردند.

این سقوط افزار انقدر از شرایط آرمانی بدور بود که بعضی از کشورهای پیشرفته زمین ورودش رو به آسمان خودشون ممنوع کرده بوند!

نکته غیرقابل باور  ماجرا اما اینه که ۲۲ نفر از ۹۰ مسافر این آهن پاره نجات پیدا کردند.

عکسها از AFP

]]> http://zaminonline.com/1387/06/plane-crash-kyrgyzstan/feed 0 43.0568008 74.4749985