به عنوان نمونه حدود ۲۰ سال زمینی پیش یعنی زمانی که نه اینترنتی در زمین بود و نه ماهواره‌ای در فضا و ارتباط ایرانیها با خارج از کشور فقط و فقط از طریق رادیوهای موج کوتاه اون هم با چاشنی پارازیت و نویز میسر بود یک زمینی به اسم محمود (گویا فامیلیش هم «دست‌نوشته‌ها» باشه) ۳۳ هفته رأس یک روز و ساعت به‌خصوصی با کاست خالی آماده پای رادیو می‌نشست که داستان بزرگترین انقلاب زمینی معاصر رو ضبط کنه و اونطور که خودش میگه برای صاف ضبط کردن این صدا سیمی از آنتن تلویزیون که به اندازه یک آشپزخونه بهش قابلمه وصل شده بود رو با خازن و … به رادیوش متصل کرده بود و البته با این همه تلاش ۳ قسمت  از ۳۶ قسمت اون برنامه‌های ۲۰ دقیقه‌ای رو از دست داده بود. ولی داستان انقلاب چیست:

داستان انقلاب عنوان برنامه‌ای رادیویی بود از بخش فارسی «رادیو بی بی سی» که به مناسبت دهمین سالگرد انقلاب ایران ساخته و پخش شد. این برنامه که با استفاده از صداهای آرشیوی و مصاحبه‌های اختصاصی «رادیو بی بی سی» و همینطور منابع دانشگاه هاروارد در پروژه تاریخ شفاهی ایران ساخته شد را شاید بتوان اولین مجموعه تاریخ شفاهی ایران نامید. به این معنی که همه وقایع توسط خود افرادی که به نوعی در آن دخیل بوده‌اند نقل می‌شود.

این مجموعه در ۳۶ قسمت تقریبا ۲۰ دقیقه‌ای مقطعی از تاریخ معاصر ایران بین آغاز نهضت مشروطیت تا ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ را در برمی‌گیرد. تهیه کننده این برنامه بهروز آفاق [رئیس فعلی تلویزیون فارسی بی بی سی ] و مجری آن باقر معین رئیس سابق بخش فارسی رادیو بی‌بی‌سی بود.

جالب توجه است که مطالب این مجموعه برنامه در سال ۱۳۷۳ به صورت کتابی با عنوان تحریر تاریخ شفاهی انقلاب اسلامی ایران توسط «عمادالدین باقی» در قم به چاپ رسید. باقی در مقدمه‌اش بر این کتاب می‌نویسد: هیچ گاه این کتاب نمی‌تواند جای صدا و نوار صدا را بگیرد. نوارها از بعضی جهات از جذابیت بیشتری نسبت به کتاب برخوردارند. زیرا در طنین صداها و لحن گفتارها معانی گوناگونی از شخصیت افراد، ضعف، غضب، قاطعیت، صلابت، تمنا و التماس، آرامش و اضطراب و برخی دیگر از صفات افراد نهفته است که اینها را دیگر نمی توان به همراه کلمات مکتوب کرد و فقط باید شنید. به ویژه آنکه صدا و گفتار و تسلط بر بیان یکی از راه‌های باریک روانکاوی شخصیتهاست و بعد برخی از نقاط قوت و ضعف این مجموعه را اینگونه بر می‌شمارد.

برخی نکات مثبت: نگاه از درون، نگاه از بیرون، عدم یکسونگری، تنوع گرایشات و میدان قضاوت و رعایت عفت کلام در گفتارها و برخی از نقاط ضعف: نادیده گرفتن برخی از مباحث مهم مثل لغو قرارداد ۱۹۱۹، گذشت سریع از کودتای ۲۸ مرداد و عدم اشاره به نقش انگلیس و آمریکا در آن و برجسته کردن نقش آمریکا و دخالتش در ایران و کمرنگ جلوه دادن نقش انگلیس

حدود ده سال پیش این محمود زمینی تصمیم گرفت که این ۱۷ –۱۸ کاستی رو که ضبط کرده به صورت یک CD منتشر کنه ولی هیچ مغازه‌دار زمینی-ایرانی حاضر به همکاری در این زمینه نشد و اون حتی برای چاپ رنگی طرح روی جلد مجبور شد به چندین جای مختلف سر بزنه تا بالاخره یک جا حاضر بشه این کار رو انجام بده بدون اینکه از مجوز این طرح که عکس شاه و آیت‌الله رو کنار هم  داشت سؤالی بپرسه. برای همین اون CDها رو بین دوستانش پخش کرد و ماجرا رو فراموش کرد تا سال گذشته که یک ایرانی در کشور هندوستان چیزی در مورد این CD می‌شنوه و اصرار می‌کنه که بعد از این همه سال یک نسخه براش تهیه کنند. اینجا جرقه‌ای در ذهن محمود می‌زنه و اون در یک کار انقلابی هر هفته یک قسمت از اون برنامه‌های ۲۰ دقیقه‌ای رو به رایگان روی وبلاگش منتشر می‌کنه.

تا به‌حال محمود تونسته ۳۵  قسمت از اون برنامه‌ای که گفته بود ۳۶ قسمته ولی فقط ۳۳ قسمتش رو در اختیار داره پخش کنه و آخرین قسمت رو هم پس فردا در آستانه سی‌امین سالگرد پیروزی انقلاب مردم پخش خواهد کرد. همه اطلاعات بالا رو از فایل صوتی که محمود به عنوان مقدمه کار منتشر کرده بود کشف کردم ولی اینکه آیا زمینی‌ها هر هفته از این فرصت استفاده کرده باشند سؤالیه که به بحث اول مطلب مربوطه.

در این گلچینی که از مقدمه جدا کردم می‌توانید صدای مظفرالدین شاه را بشنوید و همینطور اتابک اعظم که افتخارش غلام خانه‌زاد بودن مظفرالدین شاه است. صداهای آرشیوی از رادیو تهران مثل اعلام تاریخ هجری به شاهنشاهی رو خواهید شنید زمانی که شاه بالاخره صدای انقلاب را شنید و عاجزانه دست به دامان علمای اعلام شد و انشاءالله تعالی گویان صدای غلط کردمش واضح به گوش رسید و همین طور ارتشبد اظهاری که پوزش خواهانه از آیات عظام تقاضای ارشاد می‌کند و دکتر شاپور بختیار از تصمیمش برای دیدار با آیت الله خمینی در پاریس می‌گوید اما ابوالحسن بنی‌صدر می‌گوید که این او بوده است که آیت الله خمینی را از دیدار با بختیار منصرف کرده است و او پیشنهاد دیگری داشته است و می‌شنوید که ارتشبد قره‌باغی مقصر اصلی را بختیار می‌داند. اخبار رادیو تهران از درگیریها در پادگان نیروی هوائی خبر می‌دهد و اعلام همبستگی گارد جاویدان با مردم و بالاخره پیروزی انقلاب و سخنرانی آیت‌الله خمینی در بهشت زهرا که اعلام کرد که می‌خواهد دولت تعیین کند. (این گلچین دو مگابایتی را بشنوید و بخاطر کیفیت صدای مظفرالدین شاه از خیر بقیه‌اش نگذرید):

۱۴۰۰ سال پیش اتفاق مشابهی افتاد. رمضان و قرآنش را یادتون هست؟ انسانها کتابی دارند که خیلی‌هاشون معتقدند از آسمانها اومده. ولی خیلی از همون خیلی‌ها (در مورد ایرانیها تقریبا همشون) تا به حال یکبار هم اون رو به زبان مادریشون نخوندند. شاید برای اینه که با چشمان خودشون شاهد این نزول آسمانی نبودند که باور بهش در زندگی عملیشون بازتابی نداره ولی در کلام خیلی سرسختانه از ایمان بهش حرف می‌زنند. البته سلامت روانیشون نسبت به کسانی که اون رو بارها به زبانی که متوجه نمی‌شن و فقط بخاطر چیزی که پاداش می‌دونند می‌خوننش خیلی بهتره.

سی سال پیش در چنین روزهایی مؤثرترین فرد تاریخ معاصر ایران بعد از ۱۵ سال دوری از وطن به کشورش بازگشت و با استقبال میلیونی و بی‌نظیر مردم ایران مواجه شد. مستقیم از فرودگاه به بهشت زهرا رفت و تاریخی‌ترین سخنرانی خودش را انجام داد. (اینجایی که بهش می‌گن بهشت رو روی نقشه ببینید+). سی سال پیش نصف جمعیت فعلی ایران به‌دنیا نیامده بودند و درصد زیادی از جمعیت، سن بخاطر سپردن وقایع یا مؤثر بودن در آنها را نداشتند ولی همین رفتار عجیب در مورد قرآن باز اینجا حاکمه. تازه به جای ۱۴۰۰ سال فقط ۳۰ سال گذشته! این «جمعیت نبوده و ندیده» یک بار چند دقیقه وقت نمی‌گذارند متن کامل آن سخنرانی را بخوانند یا بشنوند. البته بعضی‌هایشان هم زیادی توجه دارند و مقایسه جالبی بین سخنان ایشان قبل از به قدرت رسیدن و پس از آن انجام داده‌اند.

ولی می‌دانم شما ای اهالی سیاره دوست دارید آن سخنرانی را کامل بشنوید (1.6mb دانلود کنید) ولی اگر وقت ندارید پیشنهاد می‌کنم فقط این چند سطر جالب را که رویش  ماژیک فسفری کشیده‌ام بخوانید:

دقت کنید که این سخنان پیش از پیروزی انقلاب و به پشتوانه حضور مردم زده شده. اگر ۲۲ بهمن ۵۷ مردمی‌ترین روز تاریخ ایران باشد ۱۲ بهمن آن سال، روز آیت الله خمینی محسوب می‌شود ولی اکثر زمینی‌ها فقط از این چند ثانیه به واسطه کتابهای درسیشان خبر دارند:

چیزی که عجیبه اینه که چرا قانونگذاران زمینی‌ راه دانشگاه رو از مسیر کمک به درختکاری یا بازماندگان سیل و زلزله قرار دادند. وقتی دانش‌آموزان برای کسب اجازه تحصیلات عالیه مجبور به این کارها باشند که دیگر با داوطلبانه بودن تعریف بسیج و مخلص بودن این لشگر سازگار نیست. با توجه به ظرفیت محدود دانشگاه‌ها ورود عده‌ای در آن به دلیلی جز شایستگی علمی (ایثار، فداکاری، نوع دوستی یا هرچیز خوب دیگری به غیر از علم) به معنای محروم شدن عده‌ای است با همان تعداد که با همه بدیهایشان استعداد ( و با معیارهای فضایی لیاقت) بیشتری برای کسب مدارج عالی و تحقیق و کشف و اختراع و پیشرفت علم رو دارند.

احتمالا قانونگذاران زمینی کسانی هستند (مثل برنامه آموزشی‌سازان تلویزیونی) که برای همه شرکت‌کنندگان در کنکور آرزوی موفقیت می‌کنند طوری که انگار معنای لغت «کنکور» را نمی‌دانند. خود بسیجی‌ها ولی معتقدند که نیازی به این قانون توهین‌آمیز ندارند و اون رو خسارت به وجه بسیج می‌دونند. اینکه قانونگذاران چطور انتخاب می‌شن رو هنوز نمی‌دونم ولی بنظر اگر فقط یک نفر روی زمین درست همونجایی هست که باید باشه فردی است به نام عادل فردوسی پور :

ایثار، فداکاری، نوع دوستی یا هرچیز خوب دیگری شایسته تقدیر است و عزت و احترام ولی انگار بعضی از زمینی‌ها نمی‌دونند هر چیزی راهی دارد و هر کسی جایی.

در این باره یک موسیقی زمینی از گروه کیوسک بشنوید:

۲۶ دی ماه سال  ۱۳۵۷ هجری شمسی زمینی روزنامه‌های ایران درشت‌ترین تیتر تاریخشون رو زدند:

شاه رفت

می‌دونم که الآن تو سیاره همه دارین می‌گین شاه  کیه؟ شاه اینه یا این یک شاهه:

این کیه؟ من هم نمی‌دونم! ولی همه چیز از رونده شدنش حکایت داره، یک روزنامه‌نگار زمینی در مورد اون روز می‌گه:

ازصبح آن روز بحث در «میزسردبیری» ادامه داشت. تاروز قبل از آن با توافق سردبیری اطلاعات،هنوز از شاه به فعل جمع نام برده می شد: «گفتند … رفتند ….» و همین دستاورد بزرگی بود که «اوامرمطاع ملوکانه» به فعل جمع تنزل پیداکرده بود. اما امروز اگر شاه می رفت، هنوز باید از فعل جمع استفاده می کردیم؟ رحمان لحظه ای اندیشید و جواب داد: «نه . در این رفتن بازگشتی نیست. شاه مرد.»

یک زمینی دیگه در این باره می‌گه:

…بالاخره روزی پدر و مادرهای ما از آن همه شادی و کاباره خسته شدند و احساس کردند تشنه آزادیند. آنها دیگر گوگوش و ستار و شهرام شب پره نمی‌خواستند آنها آزادی می‌خواستند و دیگر از دست شاه بدجنس خسته شده بودند و با خود گفتند ما که انقده با حالیم و همه دنیا به ما احترام میذارن چرا شاه داشته باشیم بعد همه با صدای بلند فریاد زدند مرگ بر شاه و گفتند شاه برو. شاه اول دلش نمی خواست برود اما وقتی دید مردم دلشون آزادی می خواهد رفت. شاه که رفت کم کم همه آزاد شدند و آزادی از در و دیوار بالا می رفت.

می‌گن «آن مرد گریست» در واقع اشکش رو درآورده بودند:

می‌گن وقتی داشت می‌رفت یک جعبه خاک زمین هم با خودش برد! (چرا به فکر ما نرسید یک جعبه خاک از سیاره بیاریم؟). انسانها واقعا موجودات عجیبین. با ناراحتی از خوشحالیشون موقع رفتنش یاد می‌کنند:

…حالا تیتر [اندازه]  ۸۴ سیاه «شاه رفت» توی کشویش بود. سیگارش را می جوید و راه می رفت. گاه می‌آمد ودست روی شانه من می‌گذاشت. چشمان سبز رحمان درخشش عجیبی داشت. هیچ کدام ازنویسندگان و خبرنگاران بزرگ ترین روزنامه ایران که آن روزها در تیراژ ۷۰۰ هزارتایی منتشرمی شد، نمی‌دانستیم اعلام خبر «شاه رفت» که انتظارش ر امی‌کشیدیم، به معنای پایان عمر حرفه‌ای همه ما، زندان و شکنجه است. از آن جمع ۱۱۰ نفره اکنون فقط یک نفر درکیهان مانده و بقیه سرنوشت‌های شگفت یافته‌اند که موضوع کتابی است.

سر انجام شاهرخ بی تاب ازآن سوی خط گفت:
ـ هوشنگ، هوشنگ، شاه رفت.
باور نمی کردم.
ـ خودت دیدی؟
ـ خودم دیدم. شاه رفت .
گوشی راگذاشتم وباصدای بلند گفتم:
ـ شاه رفت .
تحریریه کیهان درسروری بی پایان فرورفت که باصفحه اول روزنامه به خیابان ها رسید وجشن بزرگ «شاه رفت» را بپا کرد.

وقتی درداد گاه ۶ دقیقه ای حجت السلام نیری ایستاده بودم و کیفرخواست خود را می‌شنیدم که مرا مستحق اعدام دانسته بود، هنگام قرائت ماده سوم کیفرخواست: «همکاری با روزنامه کیهان زمان طاغوت …» همه این لحظات ازمقابل چشمانم گذشت، به دستان فربه «قاضی القضات» نگاه کردم وازخود پرسیدم: شاه رفت؟

شاه باید موجود پیچیده‌ای باشه، تا حالا ادبیاتی مثل «اوامرمطاع ملوکانه» و بکار بردن «فعل جمع» رو در موردش فهمیدم و اینکه بدون نظرخواهی از مردم رئیسه، فکرش رو بکنید! حتی سایناکل پیر هم نمی‌تونست تصور کنه همچین چیزی از زمین بشنوه! رئیس مردم تا وقتی که بمیره یا اینکه بیرونش کنند و تیتر گنده بزنند…  کاش اون موقع بودم و می‌دیدمش.

با پیشرفت علم و صنعت انسان به منابع انرژی بیشتر و بهتری نیاز داشت و زغال سنگ و نفت رو از دل زمین استخراج کرد. کشورهای نفت‌خیز جزء ثروتمندترین کشورها هستند. با اینکه از طبیعت خشنی برخوردارند ولی رفاه رو با پول نفت به کشورشون آوردند. ولی از اون کشورها پیشرفته‌تر کشورهایی هستند که برنامه‌ریزی و مدیریت دارند.

ایران کشوری است نفت‌خیز که مردمش رفاه آنچنانی ندارند و امورات فعلیشون رو هم از فروش نفت گران قیمت به کشورهای دیگه تأمین می‌گذرونند .

قبل‌ترها کشورهای پیشرفته که صاحب علم و تکنولوژی استخراج نفت و دیگر منابع انرژی بودند یا از قدرت نظامی بالاتری برخوردار بودند کشورهای انرژی‌خیز رو استثمار می‌کردند. بعدترها که این کشورها استقلال پیدا کردند دست کشورهای پیشرفته‌تر تا حدودی کوتاه شد ولی هنوز با علمشون در زمین فرمانروایی میکنند و بعضی از حاکمانی که توانائی مدیریت کشورشون رو ندارند از این وابستگی علمیشون به عنوان  استثمار مدرن یاد می‌کنند و از کشورهای پیشرفته بخاطر این علم و اون کارهایی که در گذشته کردند به عنوان دشمن یاد می‌کنند.

در این عصر با گران شدن انرژیهای فسیلی و البته متناهی بودنش کشورهای پیشرفته تلاش کردند و جایگزین بسیار مناستبری براش پیدا کردند. انرژی بسیار قدرتمندی که از شکافت اتم حاصل میشه.

ولی اشکال این نوع انرژی اینه که  میشه در قطعات کوچکی حمل و در مقیاس مهیبی آزادش کرد و این بسیار خطرناکه و اگر در جنگ استفاده بشه شهر و ساکنینش رو تا نسلی از بین می‌بره.

از این رو کشورهای پیشرفته و قدرتمند حاضر نیستند که اجازه بدن حکومتهای غیردموکراتیک که کشورهای دیگه رو به محو شدن تهدید می‌کنند بهش دست پیدا کنند شاید هم بهانه می‌کنند برای اینکه وقتی نفت تمام شد بقیه کشورها بهشون وابسته باشن.

هنوزنتونستم حقیقت رو پیدا کنم. در واقع همه مسلم بودن حق انسانها در استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای رو قبول دارند ولی مشکل اونجاست که بعضیها شایسته بودن بعضیهای دیگر رو قبول ندارند که البته چرای این قضیه است که مهمه.

نمودار زیر رو در  یک روزنامه آمریکائی دیدم و فارسی کردم. اگر روی آن کلیک کنید تاریخ و راه دستیابی کشورهای مختلف به این انرژی رو می‌بینید.

دایره‌ها کشورهای دارای انرژی هسته‌ای هستند.

شش ضلعیها کشورهایی هستند که دستیابشون به انرژی هسته‌ای متوقف شده.

و مربعها کشورهای در حال کار و دستیابی به این انرژی هستند.

به نظر میمومد این عکسها بین دو وسیله الکترونیکی قابل حمل و توسط تکنولوژی بسیار ابتدائی و نا امن در حال تبادل بودند.

عکسها مربوطه به چند شیء گرانبها هستند که توضیحاتشون نشون میده که در جایی به اسم موزه آستان قدس رضوی در حال نگهداری هستند: (روی نقشه ببینید+)

عکس ماهواره‌ای آستان قدس رضوی

اینجا محل دفن انسانیه که امروز بخاطر سالروز تولدش در ایران جشن گرفتند. آخه اون تنها شخص از دوازده نفر آدم خاصیه که در ایران دفن شده و به این خاطر مقامش خیلی متفاوت شده طوری که انگار از بقیه اون دوازده نفر بالاتره و مردم خودشون رو می‌بندن به ضریحش و چیزهائی ازش می‌خوان که از یازده نفر بقیه معمولا نمی‌خوان! یک مجموعه عظیم اقتصادی هم داره هر روز بر ابهت و عظمت و داستانهای حول اینجا اضافه می‌کنه و حسابی از آدمها پول درمیاره.

موزه مذکور بزرگترین موزه خاورمیانه است. (عکسهای زیر کاملا بزرگ و خوانا خواهند بود اگر رویشان کلیک شود):

سر بریده کوسه ماهی اره دار

شیطان ماهی (نر و ماده)

رادیو نفتی

ذات الحق

مروارید

ماکت آستان قدس رضوی

بعضی از این دانایان که از بقیه داناتر هستند هر چند وقت یکبار در اینجا (روی نقشه ببینید+) دور هم جمع می‌شن و برای بقیه تصمیم می‌گیرند.

این عده رو از نزدیک نمی‌شه دید و فقط تصاویرشون به دست مردم می‌رسه ولی آدمها از لحظه به دنیا اومدنشون حضورشون رو در زندگی حس می‌کنند. دانایان از هیچ چیزی غافل نیستند و فکر همه امور جزئی زندگی انسانها رو هم می‌کنند. برای کارهایی  که بعد از به دنیا اومدن یک انسان باید انجام بشه، نوع و رنگ لباسی که در طول زندگی باید بپوشه، کسانی که می‌تونه باهاشون رابطه برقرار کنه، روش ازدواج کردن و حتی برای طریقه وارد شدنش به تخلیه‌گاه کاشی‌پوش هم برنامه‌ریزی می‌کنند. فکر می‌کنم این تصمیمات برای انسانها ارزش و اهمیت زیادی داره و همه به این تصمیمات احترام می‌گذارند چون اونا رو اجرا می‌کنند.

دانایان یا سیاه هستند یا سفید، رنگ دیگه‌ای ندارند. تعداد دانایان سرسیاه به مراتب از دانایان سرسفید کمتره برای همین فکر می‌کنم که دانایان سرسیاه برتری خاصی نسبت به دانایان سرسفید داشته باشند. مثل اینکه این امتیاز از لحظه تولد همراهشونه و اکتسابی نیست.

گمان می‌کنم که دانایان هیچگاه لبخند نمی‌زنند.

اطلاعات تکمیلی:

با تحقیقاتی که کردم متوجه شدم بعضی از دانایان لبخند هم می‌زنند

لبخند یک دانا

و بعضی‌ها حتی قهقهه! حالا یا اشتباه شده که این لباس رو پوشیدند یا اینکه به اندازه قبلیها دانا نیستند

سید خندان

من نمی‌دونم چرا وقتی من به دنیا اومدم زمینی‌ها از اینکارها نکردند لابد «آقای زمان» مثل من بی‌خبر نیومد، رفتم گشتم آقای شعبان رو پیدا کردم، یک مردی بود سیبیلو با موهای فرفری، اندازه گرفتم نیمه‌اش رو حساب کردم کجاش میشه ولی «آقای زمان» اونجاش نبود.

دیدم اینجوری نمی‌شه رفتم بالا، از بالا همه جا شلوغ بود، وسط خیابون به ماشینها شیرینی و شربت می‌دادند و ماشین پشتیها از عصبانیت ترافیک بوق می‌زدند ولی وقتی خودشون می‌رسیدند به جلوتر وسط خیابون می‌ایستادند به شربت خوردن.

دیدم تو این شلوغیها نمی‌شه پیداش کنم باز هم رفتم بالاتر ببینم بقیه جاهای زمین چه خبره دیدم مثل روزهای دیگه است برگشتم یکم پایین‌تر که یهو اینجا رو دیدم:

بهش می‌گن مسجد جمکران (روی نقشه ببینید+)، دریایی بود از آدمیزاد:

واضح بود که «آقای زمان» اونجاست رفتم پایین دیدم همه دور یک چاهی جمعند، از این کاغذهای مخصوص آقا می‌گیرن یک چیزی می‌نویسند می‌ندازن توش:

عکس از اینجا

عکس از اینجا

می‌گفتن اینها رو می‌نویسند که «آقای زمان» بخونه، رفتم تو چاه که «آقای زمان» رو از نزدیک ببینم ولی مثل خونه خدا هیشکی توش نبود، در عوض پر از کاغذهای سفید و رنگی بود، یک راهی هم بود که از اونجا اومدم بیرون رفتم توی ساختمون. (بیست خط آخر اینجا)

«آقای زمان» اونجا هم نبود ولی یک آقایی بود داشت صغری کبری می‌گفت، من فهمیدم که «آقای زمان» تازه به دنیا نیومده یکبار بدنیا اومده بوده بعد ۶۹ سال زمینی غیب شده دوباره به دنیا اومده باز غیب شده الآن هنوز دوباره به دنیا نیومده و منتظره که زمین حسابی پر از ظلم و فساد بشه که ییهویی بیاد و همه بدیها رو از بین ببره.

با توجه به اینکه کسی تا حالا «آقای زمان» رو ندیده در طول تاریخ خیلی از زمینی‌ها ادعا کردند که «آقای زمان» و حتی همسرش هستند ولی همشون بخاطر این ادعا مجازات شدند. من تا پیداش نکنم نمی‌تونم نظر دقیقتری ارسال کنم ولی فکر می‌کنم  این «آقای زمان» یکی از اهالی سیاره رقیب باشه که زودتر از ما زمین رو کشف کرده و تونسته با استفاده از توانایی غیب شوندگی و قدرتهای فرازمینیش، زمینی‌ها رو اینطور جذب خودش کنه.  چون به هرچیزی که به اون مربوط باشه ارادت شدید دارند و دست می‌کشن روش و به صورت خودشون میمالند (این در زمین یعنی خیلی اعتقاد) حتی وقتی یک شیشه الکی تو این ساختمون گذاشته بودند مردم کلی چیزهای گرانبها می‌ریختند توش! (افراطها: شماره ۵) و بعضی‌ها هم اینطوری کاسبی می‌کنند:

توضیح جالب عکس

ولی نکته جالب دیگه‌ای که در مورد «آقای زمان» کشف کردم برمی‌گرده به همون نقطه مرموزی که آن سوی کره زمین پشت خانه خدا واقع شده.

قبل از گفتنش  یک توضیحی بدم که گزارش قبلی من توسط یک دیده بان زمینی رصد شد. بعضی از زمینیها بهم خوش‌آمد گفتند و بعضیها هم ازم پول خواستند (دیگه از محل فرودم مطمئنم) ولی یکی ،  دو نفر از متفکران زمینی که مثل اینکه در حوزه باد مخالف تخصص دارند در مورد اون نقطه خاص گفتند که چون زمین گرده آدمهایی که رو به کعبه می‌ایستند پشتشون به اون نقطه خاص نمی‌شه، همونطوری که قبلا گفتم تا از طرف شما دستوری نیاد من نمی‌دونم که اجازه دارم با زمینیها ارتباط برقرار کنم یا نه. (نگرانم که راجع به آداب معاشرت اهالی سیاره ما ذهنیت بدی پیدا کنند) ولی اگر کسی در بین شما اهالی سیاره هم همچین فکری به ذهنش رسیده باید بگم وقتی برای نماز خوندن رو به کعبه می‌ایستند هم زمین گرده! وقتی در اون حالت  روی خودشون رو به کعبه می‌دونند پس پشتشون رو هم باید به اون نقطه خاص بدونند یعنی وقتی روی سطح زمین از دو طرف در امتدادی که ایستادند حرکت کنیم، به کعبه و نقطه مقابلش در آن سوی کره زمین می‌رسیم و اما ربط اون نقطه به «آقای زمان»:

مثل اینکه شایعات زیادی هست مبنی بر اینکه آقای زمان در جزیره‌ای به اسم خضرا زندگی می‌کنه (+) و اون جزیره جاییه حوالی مثلث برمودا، با توجه به گزارش قبلیم شاید یکی از این جزیره‌ها‌یی باشه که در نقطه مقابل کعبه آن سوی کره زمین واقع شده (روی نقشه ببینید+)

من که حوصلم سر رفته بودم اومدم تو خیابون دیدم یک دوپای دم دار (آقا) ایستاده تو کوچه یک لنگه کفش پوشیده، یک لنگه هم دستش گرفته (کفش اینه +) و داره از درد به خودش می‌پیچه. یهو دوستش با ماشین رسید سوارش کرد من هم بدون اینکه متوجه بشن سوار شدم.

رفتیم یک جائی به اسم بیمارستان. یک آقائی که لباس سفید پوشیده بود و بهش می‌گفتن دکتر پرسید: «شصت پات چی شده؟ ضربه خورده؟»

پسره گفت: «نه»

- پس مشکلش چیه که شده اندازه کلت؟

-نمی‌دونم یهو درد گرفت. قبلا ماهی یکبار خفیف درد می‌گرفت، فرداش خوب می‌شد، بعد ده روز یکبار، بعد… الآن دو سه روزه که درد می‌کنه ولی دیگه نه تنها خوب نشد، روز هم داره بدتر میشه و همینجوری هم پام داره ورم می‌کنه، الآن دیگه از شدت درد داشتم گریه می‌کردم که این موقع شب اومدم…

-برو عکس بگیر حتما چیزی شده خبر نداری.

-نه! آقا هیچ وقت ضربه نخورده! همه می‌گن از نشستن زیاده، روزی ۵ ساعت می‌خوابم بقیش رو پای کامپیوترم. پوست اندامهای تحتانیم زخم شده، صندلیم از همه زوایا پرس شده و دیگه خاصیت ارتجاعی نداره. از بس روی دسته‌اش لم دادم که به بقیه جاهام فشار کمتر بیاد اون هم شکست.

-مگه ممکنه؟ آخه چرا؟

اینجا دوستش گفت اعتیاد! اعتیاد اینترنتی! از کاغذ در اومده فقط تو مانیتور می‌خونه از صبح تا شب.

-باورنکردنیه! امکان نداره، برین عکس بگیرین ببینم چی شده!

رفتند عکس گرفتند و برگشتند، آقای دکتر بررسی کرد ولی اشکالی که فکر می‌کرد ندید. رفت دکترهای دیگر رو صدا کرد٬ و آخرش هم رفتند یک دکتر از همه مهمتر رو صدا کردند چون به چیزی که حدس می‌زدن مطمئن نبودند: «آخه تو این سن؟ از هر ۱۰۰۰ نفر فقط ۷ نفر این مشکل رو پیدا می‌کنند اون هم معمولا حدود ۵۰ سالگی!»

اون دکتره هم گفت بله معمولاً! ولی آزمایش خون نشون خواهد داد که همینه: نقرس

ما پشتمون به خورشید بود ولی یهو همه‌جا سفید می‌شد از روز هم روشن‌تر!
بعدش آسمون با صدای وحشتناکی می‌ترکید و ازش یک چیزهایی می‌ریخت پایین که خیلی خیس بود.
من خیلی ترسیدم، ولی این آدمها که روز بروز عجیب و غریب‌تر به نظرم میان، همه خوشحال بودند.

لحظه بالا رو یک زمینی ثبت کرده بود (اینجا +) و خیلی بیشترش هم اینجاست (+).