با پیشرفت علم و صنعت انسان به منابع انرژی بیشتر و بهتری نیاز داشت و زغال سنگ و نفت رو از دل زمین استخراج کرد. کشورهای نفت‌خیز جزء ثروتمندترین کشورها هستند. با اینکه از طبیعت خشنی برخوردارند ولی رفاه رو با پول نفت به کشورشون آوردند. ولی از اون کشورها پیشرفته‌تر کشورهایی هستند که برنامه‌ریزی و مدیریت دارند.

ایران کشوری است نفت‌خیز که مردمش رفاه آنچنانی ندارند و امورات فعلیشون رو هم از فروش نفت گران قیمت به کشورهای دیگه تأمین می‌گذرونند .

قبل‌ترها کشورهای پیشرفته که صاحب علم و تکنولوژی استخراج نفت و دیگر منابع انرژی بودند یا از قدرت نظامی بالاتری برخوردار بودند کشورهای انرژی‌خیز رو استثمار می‌کردند. بعدترها که این کشورها استقلال پیدا کردند دست کشورهای پیشرفته‌تر تا حدودی کوتاه شد ولی هنوز با علمشون در زمین فرمانروایی میکنند و بعضی از حاکمانی که توانائی مدیریت کشورشون رو ندارند از این وابستگی علمیشون به عنوان  استثمار مدرن یاد می‌کنند و از کشورهای پیشرفته بخاطر این علم و اون کارهایی که در گذشته کردند به عنوان دشمن یاد می‌کنند.

در این عصر با گران شدن انرژیهای فسیلی و البته متناهی بودنش کشورهای پیشرفته تلاش کردند و جایگزین بسیار مناستبری براش پیدا کردند. انرژی بسیار قدرتمندی که از شکافت اتم حاصل میشه.

ولی اشکال این نوع انرژی اینه که  میشه در قطعات کوچکی حمل و در مقیاس مهیبی آزادش کرد و این بسیار خطرناکه و اگر در جنگ استفاده بشه شهر و ساکنینش رو تا نسلی از بین می‌بره.

از این رو کشورهای پیشرفته و قدرتمند حاضر نیستند که اجازه بدن حکومتهای غیردموکراتیک که کشورهای دیگه رو به محو شدن تهدید می‌کنند بهش دست پیدا کنند شاید هم بهانه می‌کنند برای اینکه وقتی نفت تمام شد بقیه کشورها بهشون وابسته باشن.

هنوزنتونستم حقیقت رو پیدا کنم. در واقع همه مسلم بودن حق انسانها در استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای رو قبول دارند ولی مشکل اونجاست که بعضیها شایسته بودن بعضیهای دیگر رو قبول ندارند که البته چرای این قضیه است که مهمه.

نمودار زیر رو در  یک روزنامه آمریکائی دیدم و فارسی کردم. اگر روی آن کلیک کنید تاریخ و راه دستیابی کشورهای مختلف به این انرژی رو می‌بینید.

دایره‌ها کشورهای دارای انرژی هسته‌ای هستند.

شش ضلعیها کشورهایی هستند که دستیابشون به انرژی هسته‌ای متوقف شده.

و مربعها کشورهای در حال کار و دستیابی به این انرژی هستند.

من که حوصلم سر رفته بودم اومدم تو خیابون دیدم یک دوپای دم دار (آقا) ایستاده تو کوچه یک لنگه کفش پوشیده، یک لنگه هم دستش گرفته (کفش اینه +) و داره از درد به خودش می‌پیچه. یهو دوستش با ماشین رسید سوارش کرد من هم بدون اینکه متوجه بشن سوار شدم.

رفتیم یک جائی به اسم بیمارستان. یک آقائی که لباس سفید پوشیده بود و بهش می‌گفتن دکتر پرسید: «شصت پات چی شده؟ ضربه خورده؟»

پسره گفت: «نه»

- پس مشکلش چیه که شده اندازه کلت؟

-نمی‌دونم یهو درد گرفت. قبلا ماهی یکبار خفیف درد می‌گرفت، فرداش خوب می‌شد، بعد ده روز یکبار، بعد… الآن دو سه روزه که درد می‌کنه ولی دیگه نه تنها خوب نشد، روز هم داره بدتر میشه و همینجوری هم پام داره ورم می‌کنه، الآن دیگه از شدت درد داشتم گریه می‌کردم که این موقع شب اومدم…

-برو عکس بگیر حتما چیزی شده خبر نداری.

-نه! آقا هیچ وقت ضربه نخورده! همه می‌گن از نشستن زیاده، روزی ۵ ساعت می‌خوابم بقیش رو پای کامپیوترم. پوست اندامهای تحتانیم زخم شده، صندلیم از همه زوایا پرس شده و دیگه خاصیت ارتجاعی نداره. از بس روی دسته‌اش لم دادم که به بقیه جاهام فشار کمتر بیاد اون هم شکست.

-مگه ممکنه؟ آخه چرا؟

اینجا دوستش گفت اعتیاد! اعتیاد اینترنتی! از کاغذ در اومده فقط تو مانیتور می‌خونه از صبح تا شب.

-باورنکردنیه! امکان نداره، برین عکس بگیرین ببینم چی شده!

رفتند عکس گرفتند و برگشتند، آقای دکتر بررسی کرد ولی اشکالی که فکر می‌کرد ندید. رفت دکترهای دیگر رو صدا کرد٬ و آخرش هم رفتند یک دکتر از همه مهمتر رو صدا کردند چون به چیزی که حدس می‌زدن مطمئن نبودند: «آخه تو این سن؟ از هر ۱۰۰۰ نفر فقط ۷ نفر این مشکل رو پیدا می‌کنند اون هم معمولا حدود ۵۰ سالگی!»

اون دکتره هم گفت بله معمولاً! ولی آزمایش خون نشون خواهد داد که همینه: نقرس